Ik was al een tijdje bezig met roepen langs de lijn. Zo’n voetbalveld noopt nu eenmaal tot stemverheffing, ten einde de spelers aan de overzijde van het veld verbaal te bereiken. En dat wou ik graag want ik was de coach en dan wordt dat ook wel een beetje van je verwacht, hoewel spelers je zelden horen.
Nu zijn er coaches die het wel heel bont maken. Als een veldheer schreeuwen ze hun keel rauw met raspende bevelen naar de soldaten op het veld. ’s Avonds op de bank nippen ze gedwee aan hun koffie. Ik hield het wel wat bescheiden, maar ging toch zodanig op in het spel en de galmende begeleiding dat ik pas na tien minuten collega Bert opmerkte. De anders zo glimmende schedel werd bedekt door de pet, die Bert diep in de ogen droeg. Vandaar dat ik hem ook niet snel herkende. Sterker nog, ik stond hem wat sullig aan te staren met een niet geheel gesloten mond voordat ik zag dat het Bert was. Hij verplaatste wat onrustig zijn lichaamsgewicht van het ene naar het andere been. Zo stonden we even.
‘Bert!’ riep ik eindelijk. Hij groette omzichtig door slechts de wijsvinger te heffen van de linkerhand. Nu is dat wel gebruikelijk in het noorden maar Bert kwam me toch nog wat beschroomder over dan anders. Hij gaf me wel een boks maar kwam toch niet echt dichterbij. Hij bleef wat hangen tussen mijn dug-out en die van de tegenstander. Opeens viel het kwartje: hij hoorde bij de tegenstander! Ik begon te lachen.
‘O jouw zoon speelt dáár?’ vroeg ik, wijzend naar de helft van de tegenstander. Bert knikte stroef.
‘Die keeper van jullie bakt er niet veel van,’ antwoordde hij wat triomfantelijk. Hij lachte er wat vettig bij, zoals mannen in een kroeg die schuine bakken plaatsen.
‘O dat is míjn zoon’, antwoordde ik vrolijk, ‘nee die moet je niet laten keepen, maar let op zijn afstandsschot.’
Bert verschoot van kleur. Hij zat blijkbaar in een lastig parket. Op het werk was ik zijn manager en nu hier op het veld zijn tegenstander. En daarbij kwam natuurlijk dat hij mij een uit zwang geraakte stijl van coachen zag hanteren. Bulderen dat iemand zijn taak in de weeksprint moet uitvoeren of op een andere positie in de kantoorruimte moet bezetten is niet meer van deze tijd tijdens het werk. Wel tijdens het voetbal.
Toen ik weer omkeek, nadat ik mijn aandacht even naar het veld verplaatste en bulderde dat iemand een andere positie moest bezetten, bleek Bert inmiddels tien meter verderop te staan. Hij stond weer tussen zijn vriendjes van de tegenstander. Hij wees lachend naar onze keeper.
Het team draaide niet. Spelers liepen elkaar in de weg, er was ruzie op het veld en er werd iemand uitgestuurd.
We verloren met grote cijfers.
De maandag erop bleek Bert last te hebben van steenpuisten onder de armen. Met breed gespreide armen kwam hij in de kantine op mij aflopen.
‘Dat ging niet zo best hé?’ zei hij met een zwaardere stem dan ik gewend was van hem, ‘nee helemaal niet zo best, wat een chaos. Ben jij eigenlijk al lang coach?’ vroeg hij er lachend achteraan.
De altijd wat schielijke en onderdanige man was gegroeid en ik was in zijn achting gedaald. Mijn vruchteloos gebulder langs de lijn had me gedegradeerd of ik had niet gewonnen terwijl hij me dat waarschijnlijk in gedachten bij voorbaat had toegedicht. In ieder geval vervolgde hij: ‘Zeg die declaratie die ik vorige week had ingediend, die heb je nog niet goedgekeurd, zou je dat straks even willen doen?’ Hij beende weg met het hoofd in de nek.
Laat in de middag hadden we nog een spoedvergadering in een volle zaal. Bert zat op de achterste rij, druk pratend. Terwijl ik begon te praten sloeg hij geen acht op mij en vertelde zijn verhaal aan zijn buurman. Lachend. Waarschijnlijk ging het nog steeds over het voetbal. Ik voelde de warmte op mijn voorhoofd.
‘BERT DOE JE OOK EVEN MEE, JA GRAAG!!! OK?!!’
Gebulder. Veel en veel te hard natuurlijk. Je kon een speld horen vallen. Buiten in de verte toeterde een auto. Mensen keken mij aan met open mond. Ik voelde het zweet in de boord van mijn overhemd.
Nee, die voetbalwedstrijden moet je gewoon winnen.
Beter voor het werk.
