Brian is boos. Vriendje Bertie in de klas heeft voor zijn verjaardag een duurder mobieltje gekregen dan hij. Krachtig gaat hij op het mobieltje van Bertie staan. Bertie ziet dit met lede ogen aan en zet het op zó’n huilen, dat het lijkt of het brandalarm afgaat. Juf komt eraan te pas, maar Brian is nog niet helemaal klaar en keert de ranjabeker om boven het hoofd van juf. Juf zet het op zó’n huilen dat het locatiehoofd er aan te pas komt. Samen met juf isoleren ze Brian op de gang en bepalen de strafmaat: een week thuisblijven en daarna een maand niet met de klas spelen.
De ouders komen op hoge poten naar school. Wat denkt de school wel, dat ze Brian op déze manier bejegenen! Het is de bedoeling dat ouders het kind achterlaten op school, in de wetenschap dat het kind een veilige en geborgen omgeving heeft. Voor, tijdens en na de lessen. Straffen vinden de ouders niet een taak van de school, dat is voorbehouden aan de ouders. Bovendien heeft juf Brian een ‘rotkind’ genoemd toen ze de beker ranja op het hoofd ontving. En het schoolhoofd gaf Brian een drukje op het achterhoofd om de richting van de deur te duiden. Ze laten het er dit keer bij zitten, maar het dient niet meer voor te komen. Bovendien moet het geval als case ingebracht worden bij de Ouderraad.
Het locatiehoofd zegt dit toe. Maar maakt bovendien duidelijk dat het zo niet langer kan met Brian. In de klas van veertig leerlingen is juf te lang met hem bezig. Brian is erg druk. De school heeft goede ervaringen met het Upitex Instituut. Na meerdere intakes schrijft dit instituut vaak het middel Ratilan voor, een rustgevend middel dat kinderen in staat stelt de lessen aandachtig te volgen. De ouders zullen er over nadenken.
Dan is het gesprek snel ten einde want vader moet met spoed terug naar het werk, en moeder staat op hete kolen omdat de judoles begint en Brian daar zijn energie kwijt moet. Samen rennen ze naar de auto. Na de judo kan moeder nog net boodschappen halen en als Brian het eten op heeft komt vader binnen. Zijn kus prikt, want hij had vanmorgen geen tijd om zich te scheren. Vader schrokt wat eten weg en met volle mond roept hij een afscheidswoord en is op weg naar de voetbaltraining. Brian maakt nog snel wat huiswerk, een experiment in groep acht, moeder wil graag dat hij de beste van de klas is. Maar het duurt wat langer dan verwacht, zijn mobiel trilt steeds omdat er berichten voor hem zijn.
Rond een uur of elf kan Brian, inmiddels zelf, naar bed en ligt vader op de bank te slapen. Moeder heeft nog even tijd om te internetten. Gelukkig is er voor elk probleem een antwoord op internet. Ervaringen van andere moeders en allerhande deskundigen duiden op goede ervaringen met Ratilan. Gerustgesteld klikt moeder verder en bezoekt nog even wat websites om te kijken of het erg is dat ze alleen op een zaterdagavond in de maand om half tien seks heeft met manlief. Nee, het is normaal gelukkig.
Dan schuift ze snel nog even voor de televisie, eigenlijk had ze al op bed moeten liggen want Brian moet morgen al om half acht naar de voorschoolse opvang omdat ze ochtendienst heeft. Bovendien komt zijn jongere broertje Eelco weer thuis, na vier nachtjes logeren bij opa en oma. Ze duwt vader wat aan de kant, om een plekje op de bank te bemachtigen. Hij lijkt met de dag zwaarder te worden. Met grote schitterende ogen kijkt ze verwachtingsvol naar het scherm als de herhaling van “Opvoeden doe je zo!” begint.
Boven brandt nog licht. Brian rilt onder zijn dekbed van angst. Die late film op zijn nieuwe televisie is toch wel érg eng.
