’t Is zo zonnig dat ik knipper met mijn ogen
Ik voel de zwoele wind op mijn gezicht
Het beloofde voorjaar, dat is in zicht
Maar ’t voelt alsof de winter heeft gelogen
Je knokte door de kou naar voren
De winter duurde voor jou zo lang
Maar tijdens het eerste vogelgezang
Heb je uiteindelijk toch verloren
Felle kleuren en groen herleven
Weet ik dat jij ons nu verlaat
Hopend dat je ergens heen gaat
Waar iemand je die lente kan geven
Ter nagedachtenis van
Maria van Slochteren.
Voorgelezen door Robert Perdon.