Toen je me vrijdagavond belde
Zomaar, om te weten hoe ‘t was
Waren dat je laatste woorden
Alsof je keek door het glas
Naar lichten die al gloorden
Wist ik niet
dat elke seconde telde
Het voelt niet fair want ik ben ouder
Zomaar weg; je liefde en je kracht
Als een bloeiende bloem geplukt
Huilend om mijn onmacht
Uit mijn leven weggerukt
Maar dan,
dan voel ik nog steeds je hand op m’n schouder
Ter nagedachtenis van
Gertjan van de Ruit
19 december 1970 – 13 februari 2022
When you phoned on Friday night
Just because, to ask me how I was
Those were your last words to be heard
Like watching through glass
Seeing lights in the distance
Not knowing
That every second counted
It feels unfair, I am the older one
Your love and strengths gone
Just like that
As a blooming rose, plucked
Crying for my inability
Abrupt from my life
And yet
I still feel your hand on my shoulder
Translated by Jolijn van Eunen